တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ကန္ေရျပင္ကို သူမ ၾကည့္ေနမိတယ္….။အရင္တုန္းက ဒီ္ကန္ေရျပင္ ေလးေဘးနား…ဒီခုုံတန္းေလးေပၚမွာ….သူနဲ႕ အတူတူ ထုိင္ၿပီး စကားေတြ တတြတ္တြတ္ ေျပာရင္း
ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးခဲ့ဘူးတယ္….။သူ႕ရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို နားေထာင္ရင္း သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ေမွးဆက္ ေနခဲ့ဘူးတယ္….။အခုေတာ့ ဒီခုံတန္းေလး ေပၚမွာ သူမတစ္ေယာက္တည္း…..။ ဒီကန္ေရျပင္ ေဘးနားမွာ ရိွေနၾကတဲ့… စံုတဲြ ေလးေတြက သူမကို သနားဖြယ္အၾကည့္ေတြနဲ႕ ၾကည့္ေနၾက သေယာင္ေယာင္….။

အမွန္ေတာ့ စံုတြဲေတြသာလာတတ္တဲ့ ဒီကန္ေရျပင္ေလးနားဆီကို သူမတစ္ေယာက္တည္း
ေရာက္မလာသင့္ပါဘူး…..။ဒါေပမယ့္လည္းေလ…..သူမရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ သူ႕ကို အရမ္းသတိရေနမိ
တယ္။သူနဲ႕ မေတြ႕ တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ…။သူနဲ႕ အရင္တုန္းက သြားခဲ့ဘူးတဲ့ ေနရာေလးေတြ….
အထူထုိင္ခဲ့ဘူးတဲ့ ခံုတန္းေလးေတြ….အတူတူစံုတြဲ ဖူးခဲ့ၾကတဲ့ ဘုရားေတြဆီကို တစ္ေယာက္တည္း….
အခုလုိ Sunday တုိင္း မွာ ေလွ်ာက္သြား ေနမိတယ္….။အလြမ္းေျပေပ့ါဆုိတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕ သြားေနေပမယ့္…အမွတ္တရ အဲဒီေနရာေလးေတြကိုေရာက္တုိင္း…..သူ႕ကို သတိရတဲ့ အေတြးေတြက
ပုိလို႕ သာ တုိးေနေတာ့တယ္….။

အရင္တုန္းက အခ်စ္ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈေပးတဲ့အရာလုိ႕ ပဲ ထင္ခဲ့မိတယ္…။

ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ စိတ္ကို နာက်င္ပူေလာင္ေစတဲ့ အရာတစ္ခုပါလုိ႕ ထပ္ေလာင္း သိခဲ့ရပါၿပီ….။ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆိုေတာ့……။

သူ ေျပာလုိက္တဲ့ စကားကို ၾကားစက သူမနားကို သူမ မယံုရဲခဲ့ဘူး…ဒါဟာ အိပ္မက္လား…. နားၾကားလြဲတာလား….သူ…ေနာက္ေျပာင္ ေျပာေနတာလား….လုိ႕ ထင္ခဲ့တယ္…။

မဟုတ္ဘူး…ဒါအိပ္မက္မဟုတ္ဘူး…. နားၾကားလြဲတာလည္းမဟုတ္ဘူး… သူ…အတည္ေျပာေနတာ….
သူ႕ရဲ႕ ပါးစပ္ကေန….”သူ႕ကို ေမ့လုိက္ပါ” ဆုိ တဲ့ စကားကို ခပ္မာမာေျပာေနတာ….။အခ်ိန္နာရီမ်ားစြာ…. ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ….လေပါင္းမ်ားစြာ….နဲ႕တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အခ်စ္အိမ္ေလးကို စကၠန္႕ပိုင္းမွ်သာ
ၾကာတဲ့ “ေမ့လုိက္ပါ”ဆုိတဲ့ စကားလံုးေလး သံုးလံုးနဲ႕ ရိုက္ခ်ိဳးဖ်က္ဆီး ပစ္လုိ္က္ၿပီလား…။ရုိက္ခ်ိဳး
ပစ္လုိက္လုိ႕ ရတယ္တဲ့လား…..ေမာင္ရယ္….။

သူမ ဆုိ႕နစ္ေၾကကြဲစြာ…..ငုိလုိက္မိတယ္….။ခဏေလးပါပဲ….. ငါ မငို သင့္ ဘူး…။သူမစိတ္ကို သူမ အနည္းငယ္ျပန္ထိမ္းလုိက္တယ္…။သူမ သိပ္ခ်စ္မိတဲ့ သူ႕ ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လုိက္တယ္…။

“ေမာင္ ….ေမာင္က ေမ့လုိက္ပါလုိ႕…ေျပာေပမယ့္….ႏြယ္…ေမာင့္ကို ဘယ္လုိေမ့ရမလဲ…ေမာင္ရယ္….. ႏြယ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ…..ေမာင္…. ရိွေနမွာ ပါ….”လုိ႕ ေျပာၿပီး…သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕ ကေနေျပးထြက္လာခဲ့တယ္….။
၀မ္းနဲေၾကကြဲ စြာနဲ႕…။
ေတာ္ၿပီ….မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး…..ဒီအေၾကာင္းေတြကို ဆက္ေတြး ႏုိင္စြမ္းမရိွရေလာက္ေအာင္လည္း
ႏွလံုးသားဟာ ႏြမ္းလ်လြန္းေနၿပီ….။သူမ ဘ၀မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူက ပစ္ခြာသြားတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို တစ္ခါမွမခံစားဖူး ဘူး….အခုေတာ့ ေရေရလည္လည္ခံစားေနရၿပီ….။ဘာကို မွမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး…. ဘ၀အတြက္….ဘာမွလည္း လုပ္ဖုိ႕ စိတ္မပါေတာ့ဘူး….။ဘာေၾကာင့္ င့ါ ကုိ ပစ္ခြာသြားရတာလဲဆုိတဲ့
ေမးခြန္းေတြကို နားမလည္ႏုိင္စြာ အေျဖရွာရင္း ေ၀၀ါးခဲ့တဲ့ ညေတြ လည္း မ်ားခဲ့ၿပီ…။

“အခ်စ္ဆုိတဲ့ အရာေလးတစ္ခု အတြက္နဲ႕ ငါ့ဘ၀တစ္ခု လံုးကို အရွံဳးေပး လုိက္ရေတာ့မွာလား….”
သူမ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ေသခ်ာဆန္းစစ္ အေျဖရွာမိလုိက္တယ္….။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ…..။

"မျဖစ္ဘူး….ငါ အရွံဳးေပးလုိ႕ မျဖစ္ဘူး……ငါ့ရဲ႕ အနာဂတ္ ေလးေတြလွပေအာင္ ငါဖန္တီးခ်င္တယ္….။
ဒါဟာ…ငါ့ရဲ႕ အၾကီးမားဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲ….။အနာဂတ္ ေလးေတြလွပေနဖုိ႕ ဆုိတာ…ပစၥဳပၸန္ေလးေတြ
လွ ပေနမွျဖစ္မွာ….။ပစၥဳပၸန္ေလးေတြ လွပေနဖုိ႕ ဆုိတာကလည္း အခုလို စိတ္ကို လြမ္းလ်နာက်င္ေစမယ့္
အေတြးေတြကို လက္မခံထားမွျဖစ္မွာ….ဟုတ္ၿပီ….င့ါရဲ႕ အနာဂတ္ေလးေတြလွပေနဖုိ႕….
ငါၾကိဳးစားရမယ္….။"

အနာဂတ္ေလးေတြလွပေနဖုိ႕….အနာဂတ္ေလးေတြလွပေနဖုိ႕….။

သူမ ခုံတန္းေလးေပၚမွာ ထုိင္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ထလုိက္ တယ္….။ကန္ေရျပင္ကုိ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့
ေလေျပေလးေတြကို တ၀ႀကီး ရွဳပစ္လုိက္တယ္…။

ေဟာ…အခုေတာ့လည္း ေလာကၾကီးဟာ…လွပေနပါေပ့ါလား.....။

ဘူတာႀကီးရဲ႕ ခရီးသည္ေတြနားေနတဲ့ ထုိင္ခံုေလးတစ္ခံုေပၚမွာ သူထုိင္ရင္း မလာႏုိင္ပါဘူးလုိ႕
ေျပာထားတဲ့ “မ” ကို သူ႕ရဲ႕စိတ္က ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိေသးတယ္။မ…ရယ္…ေမာင္ေတြ႕ခ်င္လုိက္
တာ…သူ႕ရဲ႕စိတ္ထဲကေန တုိးတုိးေလး…တကယ့္ကိုတုိးတုိးေလး…၀မ္းနဲေမွ်ာ္လင့္စြာ ေျပာေန
မိတယ္...။

၁၁:30
သူစီးရမယ့္ အမွတ္ ၂၉ အထူးျမန္မႏၱေလးသြားမည့္ရထားႀကီးဆုိက္ေရာက္လာၿပီ။သူ အလြန္
ေတြ႕ခ်င္ေနတဲ့ “မ”၊သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ “မ” ကို ေနာက္ဆံုးမေတြ႕ျမင္ရေတာ့ဘူး...။ သူ
ရထားေပၚ ကိုတက္လုိက္တယ္။သူ႕ရဲ႕ ထုိင္ခံုေနရာကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေလး
ေဘးနားမွာ...သူ ထုိင္ေနရင္း ရထားမထြက္ခြာခင္အခ်ိန္ထိ သူ သိပ္ခ်စ္တဲ့ “မ” ကို
ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္ ေနမိတယ္...တကယ့္ကို ရူးသြပ္စြာ...။

၁၂:၁၅
ရထားစတင္ထြက္ခြာေနၿပီ..။မေန႕က “မ”နဲ႕ေနာက္ဆံုးေတြ႕ဆံုႏႈတ္ဆက္ခဲ့စဥ္က “မ”ရဲ႕
ပံုရိပ္ေတြ...“မ”ရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္မ်က္၀န္းေလးေတြ...သူနဲ႕ ခြဲခြာရမွာမုိ႕ ...“မ”ရဲ႕
၀မ္းနဲမႈေလး ေတြ…သူ႕ရဲ႕ စိတ္၊သူ႕ရဲ႕ အေတြးထဲမွာ ေခါက္တုံ႕ေခါက္ျပန္သြားလာေနၾက
ေလရဲ႕။သူမ်ားေတြ အိမ္ကိုျပန္ရင္ တၿပံဳးၿပံဳးနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၾကေနေပမယ့္... သူက
ေတာ့...အမွန္တကယ္ေျပာရ ရင္..သူနဲ႕ မေတြ႕တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ သူ
တန္ဖုိးထားတဲ့ အေဖ၊အေမ၊ညီေလး၊ ညီမေလးေတြကို ျပန္ေတြ႕ရမွာမို႕ ေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာ...“မ”ရယ္...ေမာင္ တကယ္၀မ္းနဲ မိပါတယ္လုိ႕ သူ႕စိတ္ထဲကေန
ေၾကကြဲစြာ ေျပာေနေပမယ့္ “မ”က သူေျပာတာ မၾကားႏုိင္ေတာ့တဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ
က်န္ခဲ့ၿပီေလ...။

သူဟာ “မ” ကို အမွန္တကယ္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးမိတာပါ။“မ”ကလည္း သူ႕ကို အမွန္တကယ္ခ်စ္ျမတ္
ႏုိးတယ္လုိ႕ သူ အႀကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ေနမိတယ္။“မ”ရဲ႕ မ်က္၀န္းေလးေတြ၊မရဲ႕ အၾကည့္ေတြ
ဟာသူ႕ကို ရိုးသားစြာခ်စ္ေနတယ္လုိ႕ သူခံစားမိလုိ႕ပါ။“မ”ရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲက ျဖစ္ေပၚလာတဲ့
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ “မ”ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ ျဖဴစင္စြာ ေပၚလြင္ေနတယ္ေလ။

တကယ္ေတာ့ “မ”ဟာ သူ႕ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးခ်စ္ဦးသူပါ။သူ႕ရဲ႕ဘ၀၊သူ...လူငယ္ဘ၀က်င္လည္
ခဲ့တဲ့ သည္အခ်ိန္ထိ “မ”ေလာက္ သူ႕ရဲ႕အေတြးထဲမွာ…သူ႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ စိုးမုိးေနရာယူႏိုင္သူ
မရိွေသးပါဘူး။“မ” ရဲ႕ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဆုိေနထုိင္တတ္မႈ၊“မ”ရဲ႕ရိုးသားမႈ နဲ႕ “မ”ရဲ႕ခ်စ္
ျခင္းေမတၱာကို ေဖာ္ျပေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြဟာ သူ႕ကိုအလႊမ္းမုိးဆံုးအရာေတြပါ။

“မ” နဲ႕ သူနဲ႕ ခ်စ္သူမျဖစ္ခင္တုန္းက “မ” ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကို အမွတ္ရေနမိေသးတယ္။
သူက “မ”ကို ခ်စ္တယ္လုိ႕ဖြင့္ေျပာေတာ့ “မ” က သူငယခ်င္းလုိပဲခင္မင္ရေအာင္တဲ့။
“မျဖစ္ႏုိင္ဘူး “မ”ရာ၊ကြ်န္ေတာ္က “မ”ကို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လုိခ်စ္ျမတ္ႏုိးတာေလ”
“မ” ကဆက္ေျပာတယ္...
“ခ်စ္သူရည္းစားဆုိတာ ၾကာရွည္မတည္ျမဲဘူး”
“အာ...မဟုတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ...တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ နားလည္စြာ သစၥာရိွရိွ ခ်စ္ၾက
ရင္ သက္ဆံုးထိတုိင္ တည္ျမဲပါတယ္”
ဒါေပမဲ့ “မ”ကေတာ့ တုံဏိဘာေ၀....တိတ္တဆိတ္ေလးေနေနတယ္...။

မေန႕ ဆံုေတြ႕တဲ့တစ္ေန႕...။
“ မ ရယ္...ကြ်န္ေတာ့္ကို အေျဖေပးပါေတာ့၊ကြ်န္ေတာ္ျပတ္ျပတ္သားသားသိခ်င္တယ္...”
သူ ေျပာလုိက္တယ္။
“မခ်စ္ဘူး ” “မ” က ျပတ္သားစြာေျပာလုိက္တယ္။
သူ႕ရဲ႕ဘ၀၊သူ႕ရဲ႕ေလာကမွာ မၾကားခ်င္ဆံုး စကားကို သူၾကားလုိက္ရေတာ့ သူ႕ရဲ႕ပါးစပ္ေတြ
ရုတ္တရက္ဆြံအသြားၾကတယ္။သူ႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ တကယ့္ကို ၀မ္းနဲ႕ေၾကကြဲစြာ “ငါ က မရဲ႕
အခ်စ္ကို အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ေနတာ....အခုေတာ့ သြားပါၿပီကြာ” ဟု ေရရြတ္မိတယ္။

ဒါေပမဲ့ “မ” ရဲ႕အခ်စ္ကို သူရခဲ့ပါတယ္။အဲဒီေန႕က လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႕၊ေအးျမတဲ့
ညခ်မ္းေလး...သူနဲ႕ ” “မ”က တံတားေလးေပၚမွာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလွပလြန္းတဲ့
လမင္းႀကီး ကိုၾကည့္ရင္း...သူက သူ႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲက သဘာ၀အတုိင္းျဖစ္ေပၚလာတဲ့
ခံစားခ်က္ေလးေတြကို “မ” ကိုေျပာျပေနတယ္။“မ” က သူ႕ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို
တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေနတယ္...။

လမင္းႀကီးဆီက ျဖာထြက္လာတဲ့ ေအးျမတဲ့ အလင္းေရာင္...တံတားေလးေပၚကို
ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ ေလေျပေလႏုေလးေတြက သူနဲ႕ “မ”ရဲ႕ ခ်စ္ေမတၱာကို
ေပါင္းစပ္ေပးမယ့္ ျမွားနက္ေမွာင္သဖြယ္....။

သူဟာ “မ”ရဲ႕ လက္ေႏြးေႏြးေလးကို မ၀ံ့မရဲ ဆုပ္ကိုင္လုိက္တယ္။
“မ...ကြ်န္ေတာ္ကို ခ်စ္လားဟင္”သူ ခပ္တုိးတုိးေလး ေမးလုိ္က္တယ္။“မ” က ဘာမွ
ျပန္မေျပာ။တံုဏိေဘာလုပ္ေနျပန္တယ္။

“မ...ကြ်န္ေတာ့္ကိုခ်စ္လားေျပာပါ။”သူက ေျပာေျပာဆုိဆုိနဲ႕ “မ”ကို သူ႕ရင္ခြင္ထဲ
ဆြဲသြင္းလုိက္တယ္။“မ” က အတင္းရံုးၿပီး “မဖက္နဲ႕ ”လုိ႕ေျပာတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူက “မ”ကို မလႊတ္ေတာ့ဘူး။
“မ...ကို ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ထဲကေန ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကေန မလႊတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး”
“မပိုနဲ႕ ”လုိ႕ေျပာတယ္။ဒါေပမယ့္ “မ”ျပံဳးေနတယ္။“မ” ရဲ႕ အၿပံဳးႏုႏုေလးေတြကို
ျမင္ရင္ သူေပ်ာ္တယ္။

ငါ့တူႀကီး ထမင္းစားရေအာင္လား..ေဘးဘက္ခံုက ဦးႀကီးကေျပာမွ ထမင္းစားဖုိ႕
သူသတိရေတာ့တယ္။အခ်ိန္နာရီကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ည ၇ နာရီထုိးေနၿပီ။ထမင္း
စားေနစဥ္မွာ လည္း “မ” နဲဲ႕ အတူတူထမင္းစားခဲ့တာေတြ..“မ” နဲ႕ အတူတူ
ေလွ်ာက္လည္ခဲ့ၾကတာ ေတြဟာ သူရဲ႕ အေတြးစဥ္ထဲမွာ သြားလာေနၾကျပန္ေလရဲ႕။


“မ..ရယ္ ေမာင္ အရမ္းသတိရတာပဲကြာ”သူ႕စိတ္ထဲကေန “မ” ကို တမ္းတစြာ
ေရေရြတ္ေနမိတယ္။“မ”လည္းသူ႕ ကို သတိရေနပါ့မလား...“မ” ရဲ႕ အေတြးထဲမွာ
သူရိွေနပါ့မလား...လုိ႕ ေမးခြန္းထုတ္ေနမိေပမယ့္ “မ” ရဲ႕ အေတြးထဲမွာ သူ
အေသအခ်ာရိွေနမွာပါလို႕ ယံုၾကည္ေနမိတယ္။ဘာလုိ႕လဲဆိုေတာ့...“မ” က
သူ႕ ကို အရမ္း ခ်စ္တာကိုး။

ယခုအခ်ိန္မွာ “မ” နဲ႕ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာလွတဲ့ အညာေျမမွာ သူေရာက္ရိွေန
ေပမယ့္ “မ”ကို သူ ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနေလေတာ့ “မ” ဟာ သူ႕ အနား
ေရာက္ေနသလုိပါလား လုိ႕ ရူးသြပ္စြာ ထင္ျမင္ေနမိျပန္တယ္။

“မ” နဲ႕ ေ၀းတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ညေတြေရာက္တုိင္းလည္း ညီေလးနဲ႕ ဂစ္တာေလးတီး၊
အလြမ္းသီခ်င္းေတြ ဆုိရင္း “မ” ကို လြမ္းတယ္...။

စာအုပ္စားပြဲေရွ႕ေရာက္တုိင္း မေရးတတ္ေရးတတ္ ကဗ်ာေလးေတြေရးရင္း၊၀တၳဳတုိေလး
ေတြ ေရးရင္း...“မ” ကိုလြမ္းတယ္။

သူ႕ရဲ႕ အေမနဲ႕ အေဖတုိ႕ ကို ေမတၱာပို႕ၿပီးတုိင္း သူခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ “မ” ကို ႏွလံုး
စိတ္၀မ္းၿငိမ္းခ်မ္း ပါေစလုိ႕ ေမတၱာပို႕ရင္း “မ” ကိုလြမ္းတယ္။

အမွန္တကယ္ပါပဲ။သူ႕ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အရာရိွေနသ၍ “မ” ကို သူ
ခ်စ္ေနမွာပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ခြင့္လႊတ္နားလည္ျခင္းရယ္၊ေအးျမတဲ့
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႕ သစၥာတရားတုိ႕ ေပါင္းစပ္တည္ရိွေနသ၍ “မ” နဲ႕ သူ႕ရဲ႕
ခ်စ္ျခင္းဟာ သက္ဆံုးထိတိုင္တည္ရိွေနမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘူးေလလုိ႕
သူယံုၾကည္ေနမိတယ္။တကယ့္ကို ရူးသြပ္စြာ...။

အမွန္တကယ္ေတာ့ သူလိုခ်င္တဲ့နာရီကို ကြ်န္ေတာ္ေပးသင့္ပါသည္။ အခုေတာ့ သူလိုခ်င္တဲ့
ပစၥည္းကို ကြ်န္ေတာ္ က မေပးေတာ့ ျပႆနာက အႀကီးအက်ယ္တက္သြားၿပီ။

ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္မ်ဳိးထင္သြားၿပီ။ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူ႕ဆီက အယူပဲရိွၿပီး မေပးခ်င္တဲ့သူ...
ေက်းဇူးမသိတတ္တဲ့သူ တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူေျပာသလို မ်ားျဖစ္သြားၿပီလား...
နာရီေလးတစ္လံုးအတြက္နဲ႕ သူ႕ေက်းဇူးကို မသိတတ္တဲ့ သူ ျဖစ္သြားၿပီလား...။

သူအဲဒီလို ထင္ခ်င္စရာျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္က ျပဳမူခဲ့တာကိုး...။ဒါေတြအားလံုးဟာ
ကြ်န္ေတာ့္ ရဲ႕ မစဥ္းစား မဆင္ျခင္မိပဲ ေျပာမိလိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြေၾကာင့္ပါ...။

အဲသည္္ညေန႕ဟာ မိုးေတြရြာၿပီးခါစ ရာသီဥတုသာယာေနေသာ အခ်ိန္ေလးပင္ျဖစ္သည္။
ေန႕လယ္တုန္းက သူေနမေကာင္းဘူးဟု အေဖကေျပာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ညီေလးရယ္
သူတို႕အိမ္ကို သြားၾကတယ္။ သူ႕ဆီကို မေရာက္တာလည္းၾကာၿပီ...ကြ်န္ေတာ္က
ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာဆိုေတာ့ တစ္လမွာ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္
္ပဲအိမ္ျပန္တာ...အိမ္ျပန္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္းလည္း သူ႕ဆီကိုေတာ့ အၿမဲေရာက္ျဖစ္သည္။

သူဆိုတာက ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အေဖႀကီး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အညာေဒသမွာေတာ့
ကိုယ့္မိဘေတြရဲ႕ အေဖ၊ အေမ တို႕ကို အဘိုး၊ အဘြားလို႕ မေခၚပဲ အေဖႀကီး၊ အေမႀကီး
ဟုသာ ေခၚၾကတယ္။ကြ်န္ေတာ္က အေဖႀကီးလက္ေပၚ မွာ ႀကီးလာတာဟု ေျပာလို႕ရသည္။
ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အေဖႀကီးက ေခၚၿပီးေမြးစားထားတာ ကိုး...။
အေဖႀကီးတို႕အိမ္မွာပဲ စားတယ္။အေဖႀကီးတို႕အိမ္မွာပဲ အိပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အေဖႀကီးတို႕
အိမ္မွာ မေန ပဲ ျပန္ေျပးလာတာက အေဖႀကီးလက္က်ဳိးၿပီးေဆးရံုတက္တဲ့ အခ်ိန္။
ေသြးသံရဲရဲေတြကိုျမင္ေတာ့ ကေလးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္က ေၾကာက္ၿပီး အိမ္ျပန္ေျပးသည္တဲ့။
အေမႀကီးက ခဏခဏေျပာျပတယ္။

အေဖႀကီးတို႕အိမ္မွာသာညမအိပ္တာပါ။ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသား
ဘ၀ေတြကို အေဖႀကီးတို႕အိမ္ကေနၿပီးတက္လာခဲ့တာပါ။အေဖႀကီးတို႕အိမ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕
တက္တဲ့ေက်ာင္းကနီးတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္္တို႕အိမ္နဲ႕က်အေတာ္ေလးေ၀းသြားၿပီ။ အဲဒီေတာ့
ကြ်န္ေတာ္တို႕ညီအစ္ကိုေတြက အေဖႀကီးတို႕ အိမ္ကေနၿပီး ထမင္းစားၿပီး ေက်ာင္းတက္
္ၾကသည္။ညေနေက်ာင္းဆင္းမွ အိမ္ျပန္ၾကတယ္္။

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက အေဖႀကီးက က်န္းမာေရးအလြန္ေကာင္းတာ။အခုေတာ့
အေဖႀကီးအသက္က ၈၀ နားနီးေနၿပီ။ အိုျခင္း၊နာျခင္း၊ေသျခင္း ဆိုတဲ့ ေဘး(၃)မ်ဳိးထဲမွ
အိုမင္းရင့္ေရာ္ျခင္း ကို ရင္ဆိုင္ေနရသလို ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ားနဲ႕ပါ စစ္ခင္းေနရၿပီျဖစ္သည္။

အခုလည္း သူေနမေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေလးနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းကျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္ေလး
ၾကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါတိုင္း ႏိွပ္ေပးေနၾကျဖစ္သည္။ အေဖႀကီးတုိ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမႀကီး
ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို လက္ဖက္သုတ္ေကြ်းတယ္္။ ခဏေနမွ “ နင့္ အေဖႀကီးကို
သြားႏွိပ္ေပးလိုက္အံုး” ဟု ေျပာသည္္။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ အေဖႀကီးအခန္းထဲသုိ႕ ၀င္သြားၾကသည္။
သူ႕အခန္းေလးသည္ အရင္တုန္းကလိုပဲ မေျပာင္းလဲ။ အေပါင္ခံပစၥည္းေတြ၊သူ႕ရဲ႕
စာအုပ္ေတြ၊ ေသတၱာေတြေရာ အကုန္ထားသျဖင့္ အခန္းက နဲနဲက်ဥ္းေနသည္။
မီးကလည္းမလာသျဖင့္ မွန္အိမ္မီးမႈန္ပ်ပ်မွာ အေဖႀကီးအိပ္ေနၿပီလားဟုထင္မိသည္။

“ အေဖႀကီး အိပ္ေနၿပီလား ” ဟု ကြ်န္ေတာ္က အသံေပးလိုက္ေတာ့ လႈပ္လႈပ္ရြရြ
ြျဖစ္လာသည္။

“ မအိပ္ေသးပါဘူးကြာ ”

“ အေဖႀကီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏိွပ္ေပးရမလား ”

“ ေအး...ႏွိပ္ခ်င္ႏိွပ္ကြာ ” ဟု ေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္ဘက္ျခမ္း၊ ညီေလးက
ညာဘက္ျခမ္းကို တာ၀န္ယူၿပီး အေဖႀကီးကို ႏွိပ္ေပးၾကသည္။

အေဖႀကီးကို ႏွိပ္ေပးရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြဟာ ေထြရာေလးပါစကားေျပာၾကသည္။
သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ ၾကားဆိုတဲ့အတိုင္း အေဖႀကီးေျပာတာေတြကိုလည္း
ကြ်န္ေတာ္တို႕ နားေထာင္ၾကသည္။ အေဖႀကီးက သူ႕ရဲ႕ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြကို
ေျပာရတာေမာၿပီထင္သည္။

“ ဖုိးသား မင္းတို႕ေက်ာင္းက မုိးညွင္းသမၺဳေဒၶဘုရားနားမွာရိွတာေနာ္ ”

“ ဟုတ္ကဲ့ အေဖႀကီး ”

“Tourists ေတြမလာဘူးလားကြ”

“လာတာေပါ့ဗ်ာ...မံုရြာမွာ အဓိကလည္စရာဆိုလို႕ သမၺဳေဒၶဘုရားရယ္၊ ေဗာဓိတေထာင္
ရယ္ပဲရိွတာဆိုေတာ့ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ Tourists ေတြေတာ္ေတာ္လာၾကတယ္”

“ မင္းတို႕ေနတဲ့ အေဆာင္က ဘုရားနဲ႕နီးတယ္မလား... Tourists ေတြနဲ႕သြားၿပီး
စကားစျမည္မေျပာဘူးလား...”

“ေျပာတာေပါ့...အေဖႀကီးရာ...အရင္တစ္ပတ္ကဆိုရင္ Tourists (၃) ေယာက္နဲ႕
ေတြ႕တယ္၊ သူတို႕မွာ Guide မပါဘူး…ဒါနဲ႕ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႕နဲ႕
စကားသြားေျပာတယ္...သူတို႕က ေဟာလန္ကတဲ့ သမၺဳေဒၶဘုရားထဲမွာ ဘာေတြရိွလဲလို႕
ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးတယ္...ဘုရားထဲ၀င္ရင္ (၃) ေဒၚလာေပးမွာရကိုး...ကြ်န္ေတာ္က
ဘုရားထဲမွာ ဘုရားေပါင္း ၅၈၂၃၆၃ ဆူ ရိွေၾကာင္း ေသခ်ာရွင္းျပလိုက္တယ္...
ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ သူတို႕ (၃) ေယာက္အတူတူ ဘုရားထဲသုိ႕သြားၾကတယ္...
ကြ်န္ေတာ္က သူတို႕ ေတြထဲက တစ္ေယာက္နဲ႕ စကားလက္ဆံုက်မိတယ္...
ကြ်န္ ေတာ္က သူသိခ်င္တာေတြကိုေျပာျပတယ္...သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ဟာ
အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ တကယ့္ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေတြလို ခင္မင္မိၾကတယ္..
သူက သူ႕မွာ ပါတဲ့ ကင္မရာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရိုက္ေပးတယ္...သူ႕ရဲ႕ mail address
ကိုေပးတယ္...ျပန္ခါနီးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ေဆာင္တစ္ခုေပးတယ္ဗ် ”

“ဘာလက္ေဆာင္လဲဟ ”

အေဖႀကီးက စိတ္၀င္စားစြာေမးတယ္။

“နာရီေလးဗ်...သူတို႕ႏိုင္ငံကထုတ္္တဲ့ နာရီေလး”

“ေအာ္...ဟုတ္လား”

“ ဖိုးသား မင္းမွာ နာရီတစ္လံုးရိွတယ္မလား...အဲဒီနာရီကို ငါ့ေပးပါလားကြ”

ကြ်န္ေတာ္ရုတ္တရက္ ၿငိမ္က်သြားမိသည္။ ဘာေျပာရင္ေကာင္းမလဲလို႕ မစဥ္းစားမိေသးခင္မွာ
ရုတ္တရက္ႏႈတ္ က “ အဲဒီနာရီေလးကို ကြ်န္ေတာ္က အေမ့ေပးမလို႕”ဟုလည္းေျပာ
လိုက္ေရာ အေဖႀကီးလည္းဘာမွထပ္မေျပာ ေတာ့။ေနာက္ထပ္ ၅ မိနစ္ေလာက္ဆက္ႏိွပ္ၿပီး
“ေတာ္ၿပီကြာ မင္းတို႕ျပန္က်ေတာ့ ” ဟု ေျပာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြလည္း
အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

ဒါေပမဲ့ ကိစၥက ဒီတြင္မၿပီး။ေနာက္တစ္ေန႕ ညေန အေဖႀကီးတို႕အိမ္သြားေတာ့
အေမႀကီးက “ နင့္ အေဖႀကီးက နင့္ကို စိတ္ဆိုးေနတယ္...သူ႕ေတာင္းတဲ့နာရီမေပးလို႕တဲ့...
အဲဒါ သူေတာင္းတာေပးလိုက္ေလ...” ဟု အေမႀကီးကေျပာတယ္္။ သြားၿပီ အေဖႀကီး
ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးသြားၿပီ။ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္ၿပီး နာရီေလးကို ယူ လုိက္သည္။
ကြ်န္ေတာ္ အေဖႀကီးလိုခ်င္တဲ့ နာရီကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးေပးသင့္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႕ေျမးေတြ က အယူသာရိွၿပီး အေပးဆိုတာမရိွေသးဘူး။ကြ်န္ေတာ္တို႕လုိခ်င္တဲ့
ပစၥည္းေတြက်ေတာ့ အေဖႀကီးကေပးတာ မ်ားသည္။သူလိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းက်ေတာ့
ကြ်န္ေတာ္တို႕က မေပးခ်င္ဘူးဆိုရင္ အတၱႀကီးမားတဲ့သူေတြျဖစ္သြား မည္။ ေနာက္ၿပီး
ဒီအေဖႀကီးက ေကြ်းေမြးေစာင့္္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြ ဘယ္မွာသြားထားမလဲ...
ေဟ့ ေကာင္ ဖုိးသား မင္းစဥ္းစားစမ္း...ဆပ္လုိ႕မကုန္ႏို္င္တဲ့ ေက်းဇူးေတြအမ်ားႀကီးပဲကြ...
ေတာ္ေတာ္အသံုးမက်တဲ့ ေကာင္...ေက်းဇူးမသိတတ္တဲ့ေကာင္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို
အျပစ္တင္ေ၀ဖန္မိသည္။ကဲ အခုေတာ့ အမွားကို အျမန္ျပင္ၿပီး အေဖႀကီးလိုခ်င္တဲ့ နာရီေလးကိုယူ...အေဖႀကီးအခန္းထဲ၀င္သြားလုိက္သည္။

အေဖႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျမင္ေသာ္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၿပီး
ေရဒီယိုနားေထာင္ေနသည္။ကြ်န္ ေတာ္ကနာရီေလးကိုကိုင္ၿပီး “ အေဖႀကီးကို
သားလာကန္ေတာ့တာပါ ” ဟုေျပာၿပီး နာရီေလးကို သူေဘးနားမွာ တင္ထားလိုက္သည္။
ႏႈတ္မွလည္း “ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ အေဖႀကီး ” ဟု ေျပာကာ ဦးသံုးႀကိမ္ခ်
ရိွခိုးကန္ေတာ့လုိက္သည္။

ခါတိုင္းခါ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းသြားခါနီးတိုင္း ကန္ေတာ့ရင္ ဆုေတြအမ်ားႀကီးေပးတဲ့
အေဖႀကီးဟာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

“ေတာ္ပါၿပီကြာ မင္းနာရီလည္း ငါမလိုခ်င္ပါဘူး၊ငါ့မွာနာရီေတြအမ်ားႀကီးရိွသားပဲ ငါက
မင္းစိတ္ကို စမ္းၾကည့္တာ ”

“ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕မိုက္မဲလွတဲ့ စိတ္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ အေဖႀကီး ” ဟု ကြ်န္ေတာ္ထပ္ေျပာ
လုိက္သည္။ အေဖႀကီးက ဘာမွျပန္မေျပာ။ကြ်န္ေတာ့္ ကို ေက်းဇူးမသိတတ္တဲ့ေကာင္လို႕
အမွန္တကယ္ထင္သြားၿပီလား...ဟု ကြ်န္ေတာ္ အေဖႀကီးကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့
အေဖႀကီးျပံဳးေနသည္။